Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

muren en verwelf om hem heen te staan. O, klein, eng was was hier alles .... heel het leven van kleine provinciestad in al z'n uitingen, in al z'n behoeften was benauwend en bekrompen.... En hij met z'n illusies, z'n idealen, z'n aspiraties, wat deed hij eigenlijk temidden van dit futlooze, kleinzielige geleef ? Wat deed hij er eigenlijk anders dan zich ergeren en stoot en aan achterlijkheid en belachelijken waan? Om te stikken zoo duf was hier alles.... Hij hield 't niet uit, o, hij Jtaield 't niet uit. Nooit zou hij zich kunnen aanpassen aan dit vlakke sleur-bestaan van les-geven aan leerlingen zonder talent, aan 't dirigeeren van kwijnende liefhebberij-koortjes... .aan heel dit ellendig geploeter om 'n fatsoenlijke, dagelijksche boterham. Maling had-ie feitelijk aan die braaf-maatschappelijke positie, als hij daarvoor z'n eerzuchtige kunstenaarsdroomen op moest geven, z'n talent begraven. Er moest 'n eind aan komen.... dit, waarachtig hield-ie niet uit....

Gerinkel van sleutels schrikte hem op. De koster waarschuwde op zeer demonstratieve wijze de nog weinige nabiddenden, dat hij de kerk ging sluiten.

Z'n jas dicht-knoopend daalde Siegfried nu haastig de koortrap af, z'n hoofd vol mokkende bitterheid.

In een der banken vóór in de kerk was, toen het orgel zweeg, 'n jong meisje opgestaan; zij had eerbiedig in 't middenpad voor het hoogaltaar geknield en was als zwevend, geruischloos en devoot, de kerk uitgegaan. Maar onder het koor had ze even naar boven geblikt en haar oogen hadden den blik van den jongen musicus begrepen. Nochtans had meer het geklikklak der waarschuwende sleutels dan de wenk van z'n meisje Siegfried uit z'n gepeins gewekt.

Nog dreinden opstandige gedachten in z'n hersens, toen haar melodieuse stem hem in het kerkportaal ontving.

Sluiten