Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Was hij veranderd? Ja, stellig in dien zin, dat hij zich bewust geworden was van z'n kunnen, dat hij niet meer terug schrok voor den strijd om roem en fortuin, maar dien begeerde. Ja, in dit stille, emotielooze bestaan had — wonderlijk genoeg — de koorts van 't jachtende wereldleven hem aangegrepen, ongeneeslijk.

De herinneringen aan het verleden, in dwingend verband ï?i iheti te9enwoordi9e' joegen door z'n brein, terwijl Thilde al geestdriftiger sprak over haar toekomstplannen.

Haar zwijgen eindelijk dwong hem tot spreken. Aarzelend begon hij, terwijl z'n streelende vingens haar hand bleven liefkozen:

„Ja, kindje hoor !ns, ik ben 't natuurlijk wel met je

eens, in hoofdzaak tenminste maar e ik

zou zoo graag nog méér zekerheid hebben, vóór wede groote stap "

„Nog méér zekerheid?" onderbrak hem Mathilde, haar stem lichtelijk bevend van teleurstelling en plotse ontnuchtering.

„Zeker, zeker. Kijk *ns, 't gaat vrij aardig, ik mag tevreden zijn met het begin, ik krijg langzamerhand ook wel de noodige lessen, maar dat wil nog niet zeggen, dat t financieel al zoo schitterend is. Jij hebt nooit geldelijke zorgen gekend. Maar ik weet bij ondervinding wat fatsoenlijke armoede beteekent. En dat ik je daarvoor wil vrijwaren ...."

„Maar zal daar ooit gevaar voor bestaan met wat ik bezit en nog van tante Cato wachtend ben ? Ook zonder jouw verdiensten zouden we er al, zuinigjes wel, maar toch fatsoenlijk kunnen komen. Je wil toch geen weelde lieveling?"

Haar vragen dreven hem naar de verklaring; hij zag

Sluiten