Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geen uitweg meer, besefte, dat hij althans tot 'n begin van uitleg komen moest. Enhaar laatste woorden aangrijpend, poogden hij het schertsender wijze te doen, met kloppend hart en stroef-verwrongen mond:

„Nou, als ik 't voor het zeggen had.... ja, ik zou wel weelde willen".

„Dus eigenlijk ben je niet tevreden?"

„Nou eigenlijk niet, nee".

Maar wat wil je dan?" vroeg ze in stijgende onrust en hem niet begrijpend. Als 'n angstkreet klonk haar vraag.

„Kindje, er is zooveel, wat ik anders zou wenschen", trachtte hij in kalme overreding te beginnen. „Wat ik me zelf de laatste tijd vooral afvraag is: kan ik hier, waar 't musicale leven nog bitter weinig beteekent, vooruitkomen ?''

„Maar je voorganger, meneer Hop, had toch 'n goed bestaan", wou ze weerleggen.

„Goed bestaan? O ja zeker, als je 't zoo beschouwt. Maar dat is voor 'n artist niet alles. Meneer Hop is gewoonweg ondergegaan in 't lesgeven, hij was ten slotte niets meer dan 'n ouwe zanik van 'n schoolmeester, die zich feitelijk voor niets interesseerde dan voor z'n partijtje whist, 's avonds op de sociëteit en z'n ettelijke cognacgrogjes. En toch heeft Hop in z'n jonge jaren knappe dingen gecomponeerd, was-t-ie iemand, die wat beloofde. En nou wil ik niet, dat 't met mij dezelfde weg opgaat, daar zal ik dan toch eeuwig voor oppassen". Z'n stem was plotseling resoluut geworden; al sprekende voelde hij zich ompantseren met 'n koppige ongevoeligheid, die hem dwong 'n beslissing te zoeken. Doch ook Mathilde's stem was vol vastheid, toen ze hem zei:

„Zoo iets ligt heelemaal aan je zelf. Meneer Hop was vrijgezel.... de verveling en de eenzaamheid joeg

Sluiten