Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

willen beginnen om het hoogste te bereiken, desnoods als gewoon violist in 'n groot orkest, hier of in 't buitenland ,. in ieder geval ergens, waar ik de gelegenheid zou hebben de aandacht op me te vestigen Orkestdirigent componist, dat zijn m'n toekomst-droomen begrijp je. Noem t eerzuchtig of hoogmoedig, 't kan me met schelen. Ik ben van oordeel, dat ik 't aan me zelf verplicht ben.... Maar dat zijn allemaal dingen, die tot de onmogelijkheid behooren, wanneer ik dit rustige, duffe leventje blijf verkiezen boven 't moeilijke, wisselvallige artistenbestaan in het buitenland, zooals ik dat van nabij heb gezien . ' „Je wilt dus weg?" kreet Thilde. „En ik?" „Jij komt, wanneer ik me 'n positie zal hebben veroverd üeveling. Het eenige wat ik je vraag, is nog wat geduld."

Weer was er 'n poos van drukkend zwijgen. Zwaar steunend op z'n arm ging Thilde, of ze plotseling uitgeput was van vermoeienis. Maar ook Siegfried was het, of z n beenen verstramd waren en de grond onder z'n voeten goltde. Inderdaad had hem dit zich uitspreken geen verluchting of bevrediging gegeven. Het was, of hij op eens al z n illusies als hersenschimmen zag en de toekomst waarmee hij niet tevreden had willen zijn, doch dié altijd zoo veilig en vast vóór hem gestaan had, onherstelbaar was ingestort. Want vreemd, nu hij onder woorden had gebracht, waarmee z'n geest zich reeds zoolang — aanvankelijk half-bewust, doch geleidelijk vaster omlijnd — had bezig gehouden, scheen heel z'n voornemen 'n roekeloos op 't spel zetten van 'n levensgeluk, waarnaar hij de hand slechts hoefde uit te strekken om het te bezitten: 'n eenvoudig geluk, maar zóó hecht en sterk, dat het onaantastbaar leek voor 's werelds rampspoed. Ün bijna had hij spijt, bijna had hij in de minuten-lange,

Sluiten