Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Siegfried trof deze droeve verandering in z'n leven in zn ontvankelijkste kinderjaren. Het eeuwige getob met leveranciers, de ruzietjes met menschen, die betaling kwamen eischen op schreeuwerigen, aanmatigenden toon, veroorzaakten hem afechuwehjke angsten, die hem bleek en bevend weg deden vluchten naar 'n plaats, waar hij de brutale stemmen niet meer hooren kon.

En terwijl z'n moeder na zoon scène — wanneer het haar ten minste gelukt was den lastigen eischer met beloften te paaien of met gedeeltelijke betaling van de deur weg te krijgen — weer welgemoed was, alsof met den schuldeischer ook de schuld van haar hals geschoven was, bleef de knaap nog uren, zenuwachtig sidderend, onder den indruk van de gruwzame vernedering. Voor hem, meer dan voor z'n moeder, was de dood van z'n stillen, hem hartelijk genegen vader het begin van 'n lijdensperiode, waaraan hij z'n leven lang met ontzettina zou terugdenken.

Dat z'n moeder in hoofdzaak schuld had aan dezen wan-toestand, drong toentertijd maar vagelijk tot hem door en het vage besef ging onder in z'n liefdevolle bewondering voor haar. Want hij wist, hoe ze met eindeloos geduld les gaf aan 'n heele rij jongens en meisjes, die wanhopige moeite deden om'n pianostukje te leeren, dat hij onmiddelijk uit het hoofd naspeelde, wanneer hij het eens gehoord had. Hij hoorde haar de tobbers altijd maar weer nieuwen moed inspreken, zacht en opgewekt, of 't de gewoonste zaak van de wereld was, dat hun kleine vingers minuten lang moesten zoeken, alvorens de juiste toetsen te vinden, of steeds de verkeerde aansloegen. En hij deelde in haar jeremiades, dat de lessen zoo slecht betaald werden en het leven zoo duur was en iedereen haar probeerde af te zetten, zooals

Sluiten