Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En ook dit had indruk op hem gemaakt. Het had hem zelfs even pijn gedaan, dat ze hem „nare jongen" had genoemd. Hij besefte, dat ze het uit boosheid had gezegd en dat hij die boosheid had gaande gemaakt.

Hij voelde zich schuldig en wou 't weer goed maken.

Den volgenden keer wachtte hij haar op met pralines, die hij uit z'n mond had gespaard. Ze nam ze aan en zei: „Ik weet wel, dat ik niet zoo mooi speel als jij, maar jij kan ook alle dag van je moeder les krijgen". En daarmee was de vrede geteekend en begon de vriendschap. Ze ontsloot voor Siegfried de geheime wereld van papa ten Holderts pakhuis met z'n donkere schuilhoeken achter tonnen en kisten en gangen daar tusschen als van 'n doolhof. Er kon geen plaats ter wereld bestaan, waar je zóó verstoppertje kon spelen en zulke avonturen beleven.

Met nog 'n paar kennisjes uit de buurt, werd daar de vrije Zaterdagmiddag gesleten, maanden achtereen.

Meneer ten Holdert, 'n goedig, vriendelijk man, blij dat z'n eenig, moederloos kind met vriendjes en vriendinnetjes aldus zich vermaken kon in z'n onmiddellijke nabijheid en onder z'n toezicht van uit het kantoor, liet het jonge volkje in het pakhuis, waar ze geen kwaad konden, naar hartelust hun gang gaan. En voor het eenige kind van de weduwe Rumpke, den tengeren knaap met z'n intelligent gezicht en donkere, levendige oogen kreeg hij 'n bijna vaderlijke genegenheid. Dit duurde, totdat het rommelige pakhuis geen speelplaats meer zijn kon voor de al grooter wordende kinderen, wier pleizier in verstoppertje en Robinson Crusoe spelen trouwens met de week veirminderde. Echter bleef de vriendschap tusschen Mathilde en Siegfried, 'n vriendschap met veel kleine ruzietjes, door de grilligheid van den jongen, die,

Sluiten