Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dank zij de lieve inschikkelijkheid van het meisje, evenwel telkens na berouwvolle schuldbekentenissen weer werden bijgelegd. Intusschen profiteerde mevrouw Rumpke van de genegenheid van meneer ten Holdert vóórhaar talentvollen zoon om hem zoo'n beetje de voogdij over den knaap op te dringen. Het financieel getob belette haar Siegfried de musicale opleiding te laten genieten, die hij overeenkomstig z'n buitengewonen aanleg behoefde. Toen hielp meneer ten Holdert. Doch, weinig kunstzinnig, beschouwde hij die opleiding eenvoudig als den grondslag voor Siegfrieds loopbaan van eerzaam muziekonderwijzer.

Aan 'n artistiek hoogere bestemming dacht hij geen seconde, 'n Degelijk middel van bestaan, wilde hij vóór alles voor den jongen. En zoo bleef Siegfried het onderricht ontvangen van de plaatselijke beroemdheden: meneer Hop, den ouden, wat zonderlingen organist en meneer Tazelman, den viool-leeraar van de plaatselijke muziekschool. Dat ondericht was grondig en degelijk genoeg. Maar als spoedig hadden de beide beroemdheden den jongen, begaafden Rumpke niets meer te leeren. Het overlijden van meneer ten Holdert bracht toen de eerste groote verandering in Siegfrieds leven. Met waarlijk heldhaftige opofferingen van haar kant, die aan ontberingen grensden, het mama Rumpke haar zoon verder studeeren aan 't conservatorium in Amsterdam. Ze beleefde nog z'n eerste triumfen op enkele kleine concerten als violist. Toen overleed ook zij. De verloving van Siegfried Rumpke met Mahtilde ten Holdert, kort daarop, was misschien geen verrassing, doch baarde nochtans verwondering. Het was voor Thilde 'n engagement beneden haar stand en er werd misprijzend over Siegfried gemompeld, dat hij van 't geld van z'n meisje z'n studie voltooien ging in Berlijn en Regensburg.

Sluiten