Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

om erkenning en vele mislukten had hij gezien, Voor wie de strijd te zwaar was gebleken en die jammerlijker geëindigd waren dan ze in hun somberste buien hadden kunnen vreezen.

Immers, hoevelen gingen er aan gekrenkte eerzucht, gemis aan doorzettingsvermogen jaarlijks ten gronde! Kameraden hadden ze hem gewezen, verloopen tingeltangel-pianisten en violisten, die in drank en ongeregeld leven hun jeugdillusies van eer en roem probeerden te vergeten; op 't podium van kakelbonte, in den grond vrij schunnige music-halls had hij zangers en zangeressen en virtuosen zien optreden, die van triumfen in gedistingeerde en beroemde concertzalen hadden gedroomd. Op welke gronden verwachtte hij eigenlijk, dat zijn geluksster zóó snel op zou gaan, dat 'n periode van desillusie hem zou worden bespaard? Hoe kwam bij eigenlijk aan dat vertrouwen, dat 'n schitterende toekomst voor hem was weggelegd? Het was 'n vraag, die met beangstigende klem op beantwoording aandrong, nu z'n trots hem voorhield, dat hij, na z'n uitlatingen tegenover Thilde entante Cato, niet meer terug kon, zonder zich in haar oogen tot 'n belachelijken grootspreker te maken. Hij klampte zich dan vast aan de vleiende beoordeelingen van z'n leeraren bij 't verlaten der conservatoria, waar hij had gestudeerd, aan hun beloften hem met aanbevelingen vooruit te zullen helpen. Doch tegelijk verweet hij zich heftig, dat hij dien steun niet aanstonds had aanvaard, dat hij deels terwille van Thilde, deels uit» hij begreep niet wat voor gemakzucht, terug was gekeerd naar z'n geboortestad, waar hem reeds 'n loonende positie in het vooruitzicht was gesteld. O, als hij toen zich maar niet aan Thilde gebonden had gevoeld! Nu hadden anderen, jongeren alweer, z'n plaatsingenomen. De jacht

Sluiten