Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

naar 't geluk stormde immers altijd maar voort, rusteloos.

En hij, stommeling, had zich teruggetrokken uit dien voortjakkerenden ren, als 'n suffe stumper had hij z'n karretje op dood spoqr geduwd, de ezel, die hij was.

Wanneer hij nu gunstige beoordeelingen onder de oogen kreeg over jonge musici, die met hem gestudeerd hadden, kon hij razend van jaloezie worden. Dat hun namen genoemd werden en de zijne vergeten was, sloeg hem met doffe wanhopigheid soms.

'n Paar teleurstellingen, juist in deze periode, deden z*n verbittering tegen het heden groeien, maar tegelijk z'n vertrouwen in 'n betere toekomst wankelen.

De eerste ontgoocheling was het korte, zakelijke briefje van z'n Amsterdamschen viool-leeraar, dien hij om raad gevraagd had en die hem nu trachtte te overtuigen toch vooral z'n verworven positie niet prijs te geven zonder vaste vooruitzichten, tenzij hij financieel onafhankelijk was. De concurrentie was zoo groot, de markt van concerteerende musici overvoerd, de critiek buitensporig in haar

eischen de besten hadden moeite publiek te trekken

en blijvend te boeien Hij moest zich niet blind staren

op de enkele uitverkorenen, maar dankbaar zijn, dat ook hij iets bereikt had. Misschien deed hij zelfs nuttiger werk, door te trachten het musicale leven in zijn omgeving tot *n hoog peil op te voeren dan naar Amsterdam of den Haag te komen, waar aan musici nu juist geen gebrek was. En wilde hij zich aan compositie wijden dan was het waarlijk niet noodig, dat hij z'n rustig, schilderachtig

oud stadje verliet Overigens bij gelegenheid en als

zich iets voordeed, zou "bij aan hem denken.

Met spijtige ergernis las Siegfried het zakelijke, noch'thans niet onhartelijke epistel, dat zoo weinig bemoedigend was, scheurde het in snippers en strooide die in 't haard-

Sluiten