Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

houding van z'n vriend aannemend. Als 'n daad van verzet tegen de bekrompen bezorgdheid van tante en Thilde voelde hij, prettig-prikkelend, dit zich vertoonen op straat met den veel besproken notariszoon en het deed 'n tartenden spotlach kriewelen in z'n mondhoeken. Ha-ha, de brave lieden, die hem zagen, zouden wel achen-wee roepen, zouden wel oordeelen, smoezend natuurlijk achter z'n rug, dat-ie z'n geestelijk verderf tegemoet holde. Want Otto van Rode was 'n zondaar, dat kon je wel aan z'n gezicht zien, maar dan toch in ieder geval 'n beminlijk zondaar, heel wat interessanter dan n dozijn kwezels, maar bovenal iemand, die hem begreep z'n talenteeerd deaarnw \ .. enfin 'n artist als hij zelf,

Nochtans, 'n oogenblik verschrompelde dit gevoel van ontwakend zelf-bewustzijn, toen hij het huis der Van Rode's betrad. Die haast vorstelijke woon met haar deftige luxe mtimideerde hem. En de opname in 'n kring, waartoe hij nooit toegang had gehad, ging toch niet zonder 't pijnhjk-vernederend besef van den afstand, die er lag tusschen de aristocratische notarisfamilie en den boekhouderszoon. Mevrouw van Rode en haar dochters ontvingen hem namelijk met neerbuigende minzaamheid, zij hadden vriendelijk waardeerende woorden voor z'n musicale prestaties, die, komend uit den mond van menschen, bekend in de stad om hun musicaliteit, Siegfried gelukkig maar tegelijk stuntelig verlegen maakten.

Hij stotterde, blozend als 'n schooljongen, z'n dank, verkleinde in onhandig nederigheidsgehuichel z'n eigen verdiensten, besefte, dat hij zich onmogekjk-links gedroeg. Een opluchting was, dat Otto hem spoedig naar z'n eigen kamer meenam en daar, behagelijk in 'n clubfauteuil gedoken in den hoek bij den vlammenden open haard, met zuinige trekjes rookend aan 'n bizonder

Sluiten