Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

om hier 'n heremieten-leven te gaan leiden, hoor. Ik wil bier niet verschimmelen. En om te beginnen wou ik 'n vaste muziekavond instellen, eens in de week. Ik speel niet onverdienstelijk cel, al ben ik maar 'n dilettant... ik verzoek je beleefd daar niet je neus voor op te trekken, meneer de musicus", mterrumpeerdehij zichzelf lachend

met 'n dreigend gebaar naar Rumpke ,en m'n

zuster Leonie is 'n verdienstelijke pianiste.... Als jij nou ook van de partij zou willen zijn als violist

Van Rode had zich op den divan neergeworpen en z'n hoofd in z'n handen gesteund bestudeerde bij Siegfrieds gezicht met aandacht, terwijl bij die vraag deed.

'n Vluchtig rood was op diens wangen komen gloeien. Weer worstelde z'n aangeboren schuchterheid met z'n eerzuchtige verlangens. Het vooruitzicht om wekelijks bij de van Rode's aan huis te komen, bij de muziekavondjes zelfs de leidende persoonlijkheid te zijn en vooral o, vooral, dan telkens de mooie Leonie van

Rode te ontmoeten, misschien op den duur, wel ververtrouwelijk te worden met de algemeen-erkende, meest gedistingeerde schoonheid van de stad, het waren gedachten, die z'n hart dof deden bonzen van emotievolle verwachtingen.

„En hoe vindt je zuster dat plan, en de andere huis-

genooten?" trachtte hij koel, de beslissing zich voorbehoudend, z'n gretig verlangen te verbergen.

„O, de dames zijn er buitengewoon mee ingenomen. Toen m'n vader nog leefde, hadden we geregeld van zulke intieme soirèes musicales. M'n vader was 'n geweldig muzieklief hebber, weet je misschien nog. Maar na z'n dood is dat opgehouden. Deze kamer hier, was of is eigenlijk nog de muziekkamer. We zetten dus enkel de tradities voort. Dus ben jij van de partij?"

Sluiten