Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

sen aan z'n gezond verstand. Liefst wilde hij maar niet piekeren meer en overleggen, maar handelen.

Uit de kast had hij ondertusschen n aantal vellen muziekpapier gehaald en al spoedig was hij verdiept in

den arbeid. , ,

Zoo vond hem tot haar verbazing z n hospita, die de kachel kwam aanmaken, de kamer doen en het ontbijt itldcir zetten.

Doch hij Uet zich niet verjagen door haar bedrijvig gedoe met stofdoek en veger. Zonder op haar te letten en met korte antwoorden haar afsnauwend, wanneer ze, om haar nieuwsgierigheid te bevredigen, met schijnbaar argelooze vragen hem lastig viel, bleef hij aan 't werk. En sa* vulden zich de fijne notenbalken met zn kloek schrift.

Dien morgen en middag was hij de ongedurigheid zelf. Hij had het juist druk met les geven, de leerlingen volgden elkaar op. zoodat hij bijna geen oogenblik alleen was. Zelfs de tijd voor koffiedrinken was hem krap toegemeten. In z'n koortsigen werkroes was dat 'n marteling, t LfcÜt had hij, ongesteldheid of andere verhindering voorwendend, z'n leerlingen vrij af gegeven. Maar hij durfde niet goed en dus zat hij als gewoonlijk naast de piano, terwijl de stijvige vingers van z'n discipelen de eene gamma na de andere, de eene studie na de andere afhakkelden op de gelende toetsen. Doch hij hoorde niets van hun geklimper, hij maakte geen aanmerkingen, zei alleen maar werktuigelijk „goed" als 't uit was, wees n volgende studie of noemde 'n andere gamma, waarop de beginneling z'n krachten probeeren moest. Het was, Of het gewone leven niet meer voor hem bestond, maar hij ademde m het milieu, dat van Rode in z'n operette geschapen had, zoo sterk had hij zich reeds ingedacht in de kluchtspel-

Sluiten