Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hautaine gereserveerdheid. Op dit moment voelde hij zich feitelijk zoo hoog boven de van Rodes verheven, dat hem de onderscheiding, waarmee hij de dames behandelde, 'n kruiperige beleefdheid, tot zelfverlaging toe, geleek en hij vond, dat de rollen nu wel omgekeerd mochten worden. En nochtans stemden diép-innerlijk de loftuitingen hem warm-dankbaar.

„Heel mooi en heel geestig, meneer Rumpke", prees met 'n allerminzaamste glundering in haar oogen thans, mevrouw van Rode. „Ik maak u wel m'n compliment."

Otto had 'n nieuwe vlaag van enthousiasme beleefd, met z'n armen staan zwaaien, of hij 'n orkest dirigeerde.

„Het is enorm, vinden jullie 't niet charmant hè

dat is muziek."

Leonie en Victorine ook waren uit de plooi gekomen, er was geen terughouding meer in de uiting van haar bewondering. Ze waren om Siegfried heen komen staan, alle vier, praatten en informeerden met gretige belangstelling en de gehuldigde componist liet zich wiegen op de deining van 'n wonderlijk-streelende, diep-innerüjke ontroering. En het was vooral Leonie's blik en lachende mond, die schalks prijzende woorden zei, welke hem emotionneerden en iets als zinnenbedwelming in hem wekten. Hij kon z'n oogen niet verzadigen aan haar bekoorlijke, elegante verschijning. Hij wist reeds lang, dat ze mooi was, nu genoot hij ook haar sprankelenden geest. Als 'n koestering waren haar vleiende opmerkingen, die telkens getuigden van haar juist musicaal inzicht en het maakte hem gelukkig, als hij zich nog bij geen enkel succes gevoeld had. Hij het zich dan ook niet lang bidden om enkele fragmenten opnieuw voor te spelen, karakteristieke motieven te herhalen en te verklaren. En vooral de wals, de zalige, slepende was, „waarbij je niet stil

Sluiten