Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aekozen. Ta, Thilde zou er wel wat onder moeten lijden. Immers - men had het hem met fijnen tact laten voelen - de musicus was geaccepteerd, niet de burgenjongen, die met *n zekere juffrouw ten Holdert was verloofd. Hoe meden ze met merkbare angstvalligheid het noemen van familierelaties! *n Enkele beleefdheidsfrase over zn meisje was terloops geuit. Maar niemand repte van Thilde bij de bespreking van het muziekavondje, memand opperde het, of z'n meisje misschien lust had mee te komen. En Siegfried zinspeelde er met op, dat hi, dit wenschte. Eigenlijk wist hij zelf met, of hi, het wel wenschte. 't Was, of hij zich al ver verheven voelde boven de sfeer van Thilde en zich n beetje schaamde over haar eenvoud en gegoed-burgerhjite-afkomst. Maar hii wilde z'n hoofd daar niet over breken. Hij moest nu maar voorloopig aan z'n eigen belangen denken en geen sentimenteele overwegingen laten gelden. Z, n leven had plotseling 'n andere richting gekregen, het lag nu aan hem, of hij voort zou gaan of terug zou keeren.

Dit was de grondtoon van zn denken, toen hij eindelijk in blije zelf-bewustheid, het manuscript van van Rode en hem zelf als 'n schat onder den arm geklemd, naar huis ging.

Eerst onder het Lof dien avond, terwijl hij, aan de balustrade geknield, meer luisterde naar het bidden van het Rozenhoedje der geloovigen, dat ak n dof aanzoemen van 'n ver onweer uit het schip der kerk tot hem opklom, dan dat hij meebad, drongen ernstiger gedachten en bezonkener oordeel tot z'n bewust-wordtag. Kon hij voor z'n geweten verantwoorden wat hij ging doen, zou hij de ergernissen kunnen verantwootden. die z n werk zonder twijfel zou geven? En met n rilling dacht

Sluiten