Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

trachtte ze nog haar onrust en groeiend verdriet over zn veronachtzaming weg te redeneeren, hem te verdedigen tegen de stille verwijten, die zich aan haar opdrongen. Doch al duidelijker begon zij er zich rekenschap van te geven, dat dit eigenüjk gebrek aan moed was, om de dingen te zien, zooals ze inderdaad waren en ... om hem tot een eerlijke verklaring te dwingen. Zou vandaag het dan eindelijk moeten komen tot 'n zich uitspreken?

Terwijl ze de voile om haar hoed vastknoopte en zich zelf in den spiegel bekeek, overlegde ze woorden van zacht verwijt, die niet mochten krenken maar hem overtuigen van haar groote, opofferende liefde. Ze had zich in de lange, slepende mijmeruren van haar ziek-zijn reeds vertrouwd gemaakt met de gedachte, dat ze haar bescheiden droom van huiselijk geluk in het stadje] zou moeten opgeven om Siegfried te volgen in het wereldleven, dat haar afschrikte en benauwde.

En ze was bereid dit offer te brengen, ze was bereid elk offer te brengen voor z'n geluk en z'n maatschappelijk welslagen Dat zou ze hem willen zeggen op

dezen zonnigen voorjaarsdag, die als vol beloften was van nieuw leven.

En och, of de periode van verflauwing in z'n genegenheid voor haar ook met dezen beloftenvollen dag mocht eindigen en z'n liefde opnieuw ontwaken !

Tante Cato, al lang gereed met haar toilet, kwam I haar haasten. Het scheen Thilde zelfs toe, dat ze er nu in ieder geval voor zorgen wilde, dat ze de deur uit waren, vóór Siegfried kwam, Het leek haar zelfs 'n beetje 'n leelijk opzet, waartegen zij zich nochtans niet verzetten durfde. En dus volgde ze tante, die haar anders zoo bedaard wandelstapje merkwaardig versnelde

Sluiten