Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

chalance te verwijten, moesten jullie me prijzen om m'n energie en m'n werkkracht. Wat drommel nog toe, voor ieder ander is 't 'n deugd in de wereld vooruit te willen komen, alleen jullie schijnen dat 'n fout te vinden!"

Thilde had het hoofd gebogen, moedeloos.

„Laten we naar huis gaan", zei ze zich omkeerend.

„Zooals je wil", bleef hij in norschheid volharden.

Doch haar van ter zijde aanziende, bespeurde hij haar innig bedroefd, trouwhartig gezichtje en 'n groot medelijden verdreef z'n geforceerd booze stemming. En toen herkreeg z'n oude, dankbare liefde de overhand over al z'n schuldige neigingen der laatste maanden. Het was, of naast haar eenvoudige, trouwhartige oprechtheid alle waan en zelf-begoocheling van hem afvielen en hij plots zich zelf vermocht te zien in z'n plat genot - en eerzuchtig egoisme.

n C^welling van z'n betere natuur bracht schaamtevol berouw boven. Maar ook zwol weer 'n vreemde, vage angst in hem, dat hij roekeloos ging verspelen, wat hij zoolang als het hechtste en waardevolste van z'n toekomst-geluk had beschouwd. Verzoenend en vergeving vragend tegelijk zocht z'n hand de hare en toen ze, thuis gekomen, nog 'n oogenblik samen alleen waren in de vestibule, sloot hij Thilde plotseling in z'n armen, drukte 'n innigen kus op haar mond.

„Zal je ondanks elke booze schijn van me blijven houden, lieveling?" fluister-vroeg hij smeekend.

Ze antwoordde niet, maar verteederd nestelde ze zich vast in z'n armen. En zoo hielden ze elkaar 'n oogenblik omvat, hun angstig kloppende harten tegen elkanders borst.

Sluiten