Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En intusschen vergingen de maanden. De lente volgroeide tot zomer en het leven van Siegfried was oogenschijnlijk opnieuw gekomen in het stadium van emotielooze sleur, van les geven en het vervullen van z'n plicht als organist.

In Otto van Rode was evenwel de zwerversnatuur ontwaakt. Na ettelijke plannen met Siegfried ontworpen en verworpen te nebben, was hij op 'n goeien morgen verdwenen, 'n Paar woorden op 'n visitekaartje meldde Siegfried z'n vertrek en 'n prentbriefkaart, eenige dagen later, z'n behouden aankomst te Parijs.

Voor Siegfried, die deze reis zoolang mogelijk zelfzuchtig had tegengehouden, was z'n afwezigheid 'n wezenlijke vereenzaming. Hun gemeenschappelijk belang bij de operette, had 'n drukken, vrienschappelijken omgang in de hand gewerkt — bijna dagelijks zagen ze elkander — en omdat ze, als jonge artisten, in het stadje, dat nagenoeg geen andere kunstenaars herbergde, vrijwel op elkaar waren aangewezen, was die drukke omgang ook na de voltooiing van de operette blijven bestaan. Nochthans niet tot geestelijk voordeel van den jongen componist. Zonder het misschien te willen had hij den invloed van den verfijnden levensgenieter van Rode ondergaan. Diens luchtige theorieën en cynische opvatting aangaande godsdienst en moraal, die Siegfried aanvankelijk hadden geërgerd, waren begonnen in te vreten In z'n geloofsleven en reeds had hij er zich rekenschap van gegeven, hóe ze 'n langzaam ondermijningswerk waren aangevangen. Zoolang hij in de wereldsche sfeer der van Rodes verkeerde, voelde hij zich sterk genoeg om z'n gewetensonrust te keeren en daar hem in deze periode niets zoo onaangenaam was als juist deze gewetenskwellingen, zocht hij hun

Sluiten