Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Otto's vertrek en vooral toen hij door den, tengevolge daarvan, verminderden omgang met de Van Rodes uit hun ban geraakte. Hij had nu ook meer tijd om z'n eigen gedachten-leven rustig en onbeinvloed te overzien en in oogenblikken van zelf-inkeer schrok hij van de veranderingen, die daarin hadden plaats gegrepen. En dan ontbloeiden er weer alle mogelijke goede voornemens; sinds Thilde's volkomen herstel hield hij zich ook weer aan hun vroegere godsdienstige gewoonten, maar de innigheid, de ware, warme godsvrucht was verslapt en wat hij verrichtte, gebeurde eigenlijk meer uit sleur en omdat hij het voor Thilde en tante Cato niet durfde nalaten, dan uit devotie.

Zoo werden deze maanden 'n periode van innerlijke, smartelijke verscheurdheid. Daar was het gespannen en hoopvolle wachten op het antwoord van Kalmann met den verontrustenden twijfel, of hij z'n compositie uit moreel oogpunt wel verdedigen kon; het verlangen iā€” in z'n beste momenten ā– ā€” naar z'n vroegere zielerust, z'm oude, dankbare, tevreden liefde voor Thilde en daartegenover weer 'n heftig opbruisend verlangen soms naar weelde en zingenot en 'n verliefd gemijmer over Leonie van Rode. En aldoor, aldoor knaagde 'n gevoel van vereenzaming sinds Otto's vertrek.

Hij ondervond echter ook, dat hij door die vriendschap geestelijk en materieel boven z'n stand was gaan leven en dat hij daarvan nu de wrange vruchten plukte. Hij had de wereldbeschouwingen van den ongeloovig geworden van Rode in zich opgenomen, aanvankelijk onwillig misschien, doch met geleidelijk verslappende weerkracht, omdat ze hem zooveel vrijheid beloofden, zoo goed pasten in z'n toekomstplannen en omdat z'n verstandelijke ontwikkeling hem niet in staat stelde de

Sluiten