Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij maar op het verlossende woord, dat Herr Kalmann spreken kon. Echter, van de groote belangstelling van dezen heer voor „die tolle Amerikanerin" bleek nog steeds niets en het eindelooze geduld-oefenen was voor Siegfried 'n marteling te meer. Ten slotte begon hij zich met de gedachte vertrouwd te maken, dat z'n werk het lot ging deelen met dat der vele onbekende componisten en toneelschrijvers: het zou wel veilig opgeborgen liggen in een of andere kast van 't kantoor der tooneeldirectie, door iedereen vergeten, behalve door den ongelukkigen maker.

Thilde doorleefde deze periode met opofferende heldhaftigheid en zelfverloochening. Al z'n luimen verdroeg, al z'n grillen aanvaardde ze zonder ongeduld, zonder geprikkeldheid.

Ze was verstandig genoeg om te begrijpen, dat ze als toekomstige kunstenaars-vrouw zoowel het Himmelhoch-jauchzende als het zum-Tode-betrübte met haar sensitieven man zou hebben mee te leven. Ze was bereid in z'n neerslachtigheid z'n opbeurenden steun te zijn, zonder er aanspraak op te maken als 'n gelijkgerechtigde z'n triumfen mee te vieren. Zelfs was ze bang voor de successen, waarvan hij droomde en den mond vol had. Ze wist niet, of ze God moest bidden, hem de verwezenlijking van z'n illusies te schenken of smeeken z'n oogen tijdig te openen voor het vooze van alle wereldsche ijdelheid. Ze zocht den veiligen middenweg door betrouwvol hun beider lot in Zijn handen te stellen en kinderlijk Siegfried en zich zelf aan te bevelen aan Maria, die immers hun zorgvolle, heilige Moeder was en bij wie ze zoo heerlijk troost en steun kon zoeken in haar moeilijkheden. O, vele, ernstige moeilijkheden!

Sluiten