Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

had het harde oordeel van de oude jongejuffrouw, die de liefde niet gekend heeft in al haar volheid en langs wie het leven met z'n strijd, z'n vallen en opstaan, z'n zonden en berouw feitelijk is heen gegleden, veilig als ze geleefd had in de onaangevochten deugdzaamheid van haar kinderzieltje en met haar vast jaarlijksch inkomentje.

En die harde opinie kreeg Thilde te hooren in tallooze variaties, nu eens in den vorm van algemeene waarschuwingen, dan weer van voorbeelden van mislukte huwelijken en dikwijls ook van rechtstreeksche afkeuring van Siegfrieds onverschilligheid en eerzucht en haar, Thilde's onbegrijpelijke lankmoedigheid.

Zoo was voor Thilde de lente, die zoo beloftenvol begonnen was met haar herstel en de zomer, die ze zich vol eenvoudige genieting had voorgesteld, waarvan ze zelfs de vervulling van haar vurigsten wensch, hun huwelijk had gehoopt, 'n tijdperk van neerdrukkenden twijfel en zenuwspannende onrust geworden, waaronder haar gestel zichtbaar leed. — Totdat, op het onverwachtst, één zorg althans verdween.

'n Ochtend bracht Siegfried het bericht, dat Leonie van Rode verloofd was met jonkheer Laborde, luitenant bij de Rijdende Artillerie. De kennisgeving had hij den avond te voren op z'n kamer gevonden, vertelde hij met 'n raadselachtig-strak gezicht, waarop Thilde tevergeefs z'n innerlijke aandoening poogde te lezen. Maar dien verderen dag was hij buitengewoon vroolijk en vol attentie voor haar.

Was het verheuging, omdat hij nu met zich zelf tot klaarheid en in evenwicht was gekomen, of was het 'n weg-lachen van 'n diep-invretende teleurstelling? Thilde dacht er slechts vluchtig over na; feitelijk liet het haar onverschillig nu de jaloersche bekommering van haar

Sluiten