Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kinderen van zijn geest, hadden den artist van den onervaren mensch gescheiden, het was of de muziek, z'n eigen muziek, hem electriseerde en weldra voelde hij zich in z'n scheppingsmacht soeverein. Nu bezielde hij de orkestleden, die tot dan toe de partituur zonder veel belangstelling hadden ingestudeerd als gold het 'n tamelijk vervelende dagtaak, die ze om den broode te verrichten hadden, dwong ze zijn intenties te volgen en te verklanken. En al meer eischte hij van ze, onbeschroomd, als 'n tyran hardnekkig soms, totdat ze gaven, wat ze vermochten te geven. En vaak meer dan dat. De heimelijke spotlachjes en knipoogjes bleven nu wel achterwege, brutale opmerkingen en antwoorden werden nog slechts achter gesloten lippen vermompeld, maar desondanks, de stemming van solisten als van koor en orkest bleef hij als onwelwillend voelen. Hij begreep: er was vooroordeel tegenover hem en 'n sceptisch afwachten van de ontvangst van z'n werk.

Ook bij Herr Kalmann, zoodat Siegfried soms den indruk kreeg, dat deze z'n operette aangenomen had onder, misschien wel financieelen drang van z'n vriend Van Rode. Zwaartillend geworden in z'n neerdrukkende spanning, wachtte Siegfried den dag der première, twijfelend aan alles en zonder veel hoop.

Na de slotrepetitie had director Kalmann hem echter toch gecomplimenteerd, maar het was voornamelijk geweest met wat hij uit het ensemble wist te halen.

Inderdaad was dit in de week van ernstige Studie onder Siegfrieds bezielende leiding enorm vooruit gegaan.

Nochtans, hoeveel bleef er te wenschen! Hoeveel was er, dat zelfs 'n genie met deze krachten en in de korte spanne tijds, die hem gegeven was, niet op hooger peil zou vermogen te brengen! Aan de uiterlijke

Sluiten