Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het verwende publiek, de veel-eischende critici zouden blijken er anders over te denken. Bewees niet de weinige animo waarmee de operette was ingestudeerd, dat de acteurs en actrices „die tolle Amerikanerin" 'n kort plankenleven voorspelden?

De onrust der laatste dagen groeide nu tot 'n duldelooze, zenuw-afmattende spanning. Terwijl hij met nerveuze bevingen zich voor de uitvoering kleedde, had hij eigenlijk maar eén verlangen meer: weg, ver weg te zijn uit het razende, grootstadsche gewoel en terug in z'n bescheiden werkkring in het stille provinciestadje. Alles zou hij er voor over gehad hebben, wanneer hij dezen avond had mogen zitten aan het machtige orgel van z'n oude parochiekerk om met devote vingeren de zangers van het Lof te begeleiden, in de mystieke rust van het Godshuis, in plaats van zich te moeten begeven naar 'n mondainen schouwburg, waar 'n critisch of wuft, vermaak-zoekend publiek hem wachtte. O, hoe weinig voelde hij zich als een, die triumfen hoopt te vieren. Veel meer 'n hulpeloos eenzame voelde hij zich te midden van 'n hem vijandig gezinde wereld. Echter hij had den roemende emotie gezocht, nu moest hij zich maar laten gaan, waarheen het lot hem voeren zou. Er was maar één ding waarover hij zich feitelijk verheugde. Thilde noch tante Lato zou bij de première aanwezig zijn. Alweer was 1 ruide aan t sukkelen en ofschoon ze nu wel zoo ongeveer beter was, had de voorzichtige huisdokter het reisje naar Amsterdam met al de vermoeienissen daaraan verbonden, vooralsnog verboden. En Siegfried had dit eigenlijk 'n gelukkigen samenloop van omstandigheden geacht. v

Nu hij het werk van z'n vriend en zich zelfverbeeld en verklankt voor zich had gezien, vertoond in het

Sluiten