Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mond. Hij had maar één wensch meer; dat alles voorbij mocht zijn.

Hij hoorde Laborde met Otto de kansen van het welslagen berekenen. Laborde hield vol, dat het Hollandsen publiek zich alleen maar interesseerde voor geimporteerde tooneelstukken en de Nederlandsche aard te zwaar en te log was voor het luchtige genre, dat meneer Rumpke wel 'n exceptie moest zijn, wanneer hij bewees, dat hij de muziek wist te schrijven, die daar voor vereischt werd Maar heel het stekelige debat tusschen de beide toekomstige zwagers, waarin ook de dames zich mengden, ging feitelijk buiten Siegfried om.

Met n pijnlijken glimlach om z'n stroef gesloten mond en afwezigen blik zat bij voor zich uit te staren. Hij voelde zich geenszins gewichtig of belangrijk meer. Hij wist zich 'n tengeren, bleeken jongen man, angstig, alsof hij 'n misdaad ging plegen.

En dit gevoel, dit afschuwelijk neerdrukkende gevoel bleef, totdat bij in de orkest-ruimte stond voor de wachtende musici. Hij had niet den moed gehad 'n Wik in de zaal te werpen. Alleen had hij even met 'n verwrongen lachje gekeken naar de loge, waar de familie van Rode had plaats genomen. Hij had gezien, dat Leonie hem vriendelijk bemoedigend toeknikte en het was door z'n hersens geflitst, dat Thilde eigenlijk op

haar plaats had behooren te zitten Thilde, die nu

vol meelevende spanning in het stille, rustige huis van tante Cato ziek lag.

O, 't leek 'n droom alles. Was kon t

wel werkelijkheid zijn? Hij had lust zich in de armen te kttjpen, als kon hij uit 'n zinsbegoocheling

ontwaken. , De als krankzinnig-verwarde muziek van de stemmende

Sluiten