Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ontgaan, voor zoover bij 't overzie* kon, van wat in de alleen door noodlampen spaarzaam verlichte zaal gebeurde.

Dat er zooveel leegten gaapten, hij had niet anders verwacht bij deze première. Maar 'n goed teeken was al geweest, dat kregelig gesus de laatkomers tot geruischloosheid had aangemaand. En nu bespeurde hij, dat van Leerdam, de lastigste, kitteloorigste, meest-eischende der recensenten, z'n collega van het Handelsblad goedkeurend toeknikte en waarlijk, ook zijn magere handen waren op elkaar gekomen voor 'n kort applausje. Geen slecht begin, overwoog Kalmann, z'n kwabbig, bebierbuikt lichaam vergenoegd versclükkend in het fauteuiltje en spelend met de duimen van z'n vleezige handen, die als zwaar rustten op z'n te korte beentjes. En 'n kranig kereltje, dat obscure organistje uit de provincie! Om in de gaten te houden. Hij had nog al 't vuur van den beginneling en dat was 'n eigenschap, waarvan je moest weten te profiteeren, grijnsde hij in zich zelf. En terwijl het scherm rees en de fantastische wereld op het tooneel onthulde, begon z'n koopmansbrein te overleggen op wat manier hij het talent van den jongen componist zou kunnen exploiteeren.

De twee bedrijven vóór de groote pauze waren afgespeeld en besloten door warme, langdurige bijvalsbetuigingen, j

Siegfried, als ontwakend uit 'n droom, kwam tot de werkelijkheid. Hij hervond zich in de directeurskamer, zag bevriende gezichten, die hem verheugd toelachten, voelde handen, die de zijne stevig drukten, hij hoorde vleiende woorden en uitroepen van bewondering, die z n hart onsttÉnlg deden kloppen. En het was, of hij nu eerst kon overzien, wat gebeurd was. Hij herinnerde

Sluiten