Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zich het eerst de zwakke gedeelten in de opvoering, waarbij aan z'n dirigeerkunst de hoogste eischen waren gesteld om ongelukken te voorkomen. En ze waren glansrijk voorkomen, die ongelukken. Hijï had de zangers en zangeressen, de koren en het orkest stevig in de hand ge had. Wat dan ook het eindresultaat mocht zijn, dit had hij althans bewezen, dat hij onmiskenbare gaven bezat als dirigent. Maar die zwakke gedeelten waren uitzonderingen geweest. Het geheel was boven verwachting vlot verloopen, alsof 'n ieder, van den man bij het slagwerk tot de prima-donna, hun beste krachten hadden gegeven.

Hoe voortreffelijk vooral had die drommels capricieuse Lilly Schönberg geacteerd en gezongen; alsdeAmerikaansche had ze heel de zaal gefascineerd. En Wulf, de pedante tenor.... geen spoor van heeschheid was bij hem gelukkig te bespeuren geweest en de oer-comische

Knüppe wie was er eigenlijk niet uitstekend geweest?

Met dankbaarheid en innige voldoening stond Siegfried het met Otto van Rode te bepraten.

De schrijver was opgetogen. Hij had champagne laten aanrukken, forceerde Siegfried tot drinken, dronk zelf snel achter elkaar van den prikkelenden, schuimenden wijn. Doch Siegfried, onmiddelijk den invloed bespeurend van den alcohol op z'n overspannen hersens, matigde zich voorzichtig, had geen behoefte aan extra-opwekkende dingen. Alles in en om hem bracht hem in uitbundig-opgewekte stemming. Leonie, met haar wonderlijk-ontróerenden blik, die het hart van den jongen, ontvankelijken musicus nog steeds deed kloppen met doffe bonzingen, lang op hem gevestigd, had Siegfried hartelijk gelukgewenscht. En ook Laborde, du haut de sa grandeur zei hem iets vriendelijks. Kalmann met z'n

Sluiten