Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gleden alle aandoeningen van Siegfried af, voelde hij zich gesteld boven alle menschelijke bekommeringen en gewetensangsten, voelde hij zich weer souverein heerschend in de in stille luistering verzonken schouwburg.

En nu schoof zich langzaam het scherm voor de dolvroolijke eindscène van „die tolle Amerikanerin", ving de allerlaatste tonen van het slotkoor in z'n uitwaaierende plooien.

Nog 'n paar accoorden en Siegfried op van inspanning en emotie legde met bevende vingers den dirigeerstok op den lessenaar.

Doch thans barstte 'n geestdriftig gejuich en handgeklap los. Toeschouwers rezen van hun plaatsen om staande de auteurs en uitvoerenden te huldigen. Weer opende zich de voorhang voor de op het tooneel geschaarde artisten, bloemen werden aangedragen en kransen. Men rustte niet, vóórdat de componist en de schrijver eveneens op het podium waren verschenen en toen verhief zich het applaus tot 'n geestdriftigen jubet

Met 'n moeën glimlach, vaalbleek stond Siegfried tusschen de bont uitgedoschte acteurs en actrices op het in 'n bloementuin herschapen tooneel het, staaroogend naar het roezige beweeg in de zaal, het applaus op zich aanstormen. Was dit het geluk van den roem? vroeg hij zich af, smartelijk verbaasd over de koude onaandoenlijkheid, die hem op dit oogenblik bevangen had. Tevergeefs puurde hij naar eenige geluksemotie van z'n ziel, trachtte hij de verheugde bevrediging te Ijttvinden, die hem bij het begin van de pauze doortrild had en daarna, toen z'n binnentreden met handgeklap werd begroet en hij 'n krans aan z'n lessenaar prijken zag. Doch nu bij de zooveel luidruchtiger bijval

Sluiten