Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

blijven, maar geleidelijk dieper en dieper in zonden weg zou zinken, het laten bij dezen avond van triumf en zelfverlaging en terug te keeren naar de stille provinciestad, naar z'n bescheiden levenstaak en bovenal naar het eenvoudige, onbedorven geluk met Thilde.

Terwijl hij opstond en zich kleedde, kreeg deze ingeving de kracht van 'n verlossingsbelofte.

In 'n opwelling van hartgrondig berouw over z'n zwakheid, wierp hij z'n rok in den koffer, verfrommelde en verkneep de verwelkte rozen tot 'n vieze prop en smeet ze uit het venster op 'n plat, waar ze in 'n modderige goot rolde. Het ijskoude waschwater verfrischte zn kloppende hersens en z'n lichamelijk gevoel van onwelzijn begon te wijken. Nochtans, in gedrukte stemming daalde hij de trappen af naar de restauratiezaal. Aan de ontbijttafel, in dit derde rangsreizigershotel bleek hij de laatste te zijn.

Maar het nog wei-voorziene ontbijt lokte hem niet. Hij had niet den minsten eetlust en met 'n kop thee en n beschuit schoof hij in 'n hoek bij de snorrende kachel, het zich door den kellner de ochtendbladen brengen. De spanning, wat de critiek van z'n operette te zeggen had, gaf hem weeë kloppingen in z'n keel en de handen, die hij kouwelijk in z'n broekzakken geborgen had, beefden van nervositeit.

De ober zelf kwam met 'n bundel kranten aandragen. „Het is 'n mooi succes geweest, meneer", zei de gepommadeerde man met 'n vettigen, gemeenzamen glimlach op zn pappig gezicht.

Verrast keek Siegfried hem aan. Hij had er eigenlijk nog niet aan gedacht, dat de Ober weten kon, dat hij de componist was van „die tolle Amerikanerin". Of hij m de schouwburg was geweest, vroeg hij den kellner,

Sluiten