Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bui dat alles op willen geven, omdat z'n geweten hem zei, dat hij op den verkeerden weg was! Dwaasheid, dwaasheid! En al was dat honderdmaal waar, z'n jeugd althans wilde hij in volle, teugellooze vrijheid genieten.

Hij schoerde z'n borst breed uit, wierp z'n hoofd in den nek, verveerkrachtigde z'n stap.

Van Rode, de veranderde houding bemerkend, zag hem glunder-oogend van ter zijde aan. \t

„Ik geloof, dat je over 't dooie punt heen raakt, armoe.

„M'n kater ben ik tenminste kwijt", erkende Siegfried.

„Mooi zoo. En de moreele zal dezelfde weg wel opgaan", lachte van Rode.

Ze kwamen voorbij het telegraafkantoor en Siegfried herinnerde zich nu eerst, dat hij Thilde beloofd had, haar te zullen telegrafeeren, hoe het pubhek z'n werk had ontvangen. Met 'n kort telegram maakte hij er zich van af. Nochtans de gedachte aan Thilde dompte onmiddeUijk z'n triumfantelijke stemming weer. Als iets onafwendbaars voelde hij het conflict tusschen hen beiden naderen. De mogelijkheid van 'n breuk flitste plots door z'n hersens en voor het eerst durfde hij zich bekennen, dat hij er eigenlijk naar verlangde. De breuk met Thilde zou hem immers z'n volkomen vrijheid weergeven, de door van Rode hoog geprezen vrijheid, die 'n teugelloos genieten mogelijk maakte.

Deze gedachtte bleef in z'n onderbewustzijn, terwijl hij met van Rode geanimeerd over allerlei toekomstplannen praatte en andere dingen z'n aandacht in beslag namen. Zij dook echter weer op, toen hij met de famüie van Rode in een van de voornaamste restaurants den lunch gebruikte. Jhr. Laborde was reeds weer naar z'n garnizoen vertrokken en nu deze afwezig was, hervond

Sluiten