Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Siegfried spoedig den ouden, ongedwongen toon, die bij z'n veelvuldige bezoeken aan de familie was gaan heerschen. De weelde van de omgeving, de weinige maar uitgelezen spijzen, het vlotte, belangrijke discours, het werkte als vroeger, doch veel sterker nu, omdat hij meer bereikt had, op z'n verbeekling en z'n verlangens. Deze geestelijke verfijning en mondaine luxe begeerde hij en alles in hem verzette zich tegen 'n terugglijden in het eenvoudige, degelijk-burgerlijke bestaan. Hij zat nu in het zadel en dus in wilden galop vooruit. Zoo dachten ook de van Rodes er over. Otto wijdde 'n heel betoog er aan, hoe je als artiest slagen kan.

„Weet je wat het heele geheim eigenlijk is?" vroeg hij, het licht latende spelen in z'n rijnwijnglas, zoodat er fonkelende glinsters in spatten. „Je moet op 'n discrete manier reclame maken voor je zelf en je daarbij laten assisteeren door je vriendjes. Je moet aan de weg timmeren en vooral je eerste succes aangrijpen om de aandacht van iedereen op je te vestigen. Op die manier, amice, bereid je 'n tweede, grooter succes voor".

„Of 'n echec, als je 'n volgende keer niet aan de verwachting beantwoord".

„Onzin. Jij hebt genoeg in je mars om daarvoor niet bang te hoeven te zijn".

„Natuurlijk", beaamde mevrouw van Rode, „er is geen reden om aan te nemen, dat u uw beloften als componist niet houden zult."

En Leonie met glinsterende oogen moedigde aan:

„U is 'n gelultskmd. U hebt uw genre gevonden. Gaat u maar zoo door, cher maïtre."

Met 'n droomerigen glimlach hoorde Siegfried hen aan.

Het was overduideüjk, dat hij in de oogen van z'n kunstzinnige vrienden 'n onverantwoordelijke dwaasheid

Sluiten