Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tegen 'n honorarium, dat hij in z'n geboortestad met ploeterend les geven en orgelspelen nooit had kunnen bereiken. De fortuin lachte hem wel plotseling van alle kanten toe. Soms kon het hem beangstigen. Zóó overstelpend veel leek de voorspoed te beloven, dat Siegfried vreesde, dat hem iets ontsnappen zou van de voordeelen die z'n werk hem kon opleveren. De wetenschap, dat hij koopmansgeest miste, maakte hem achterdochtig tegenover de voorstellen van den uitgever en de aanbieding van Kalmann. Hij was bang geëxploiteerd te zullen worden en aan den anderen kant vreesde hij, dat te hoogeeischen de onderhandelingen zouden doen afspringen. Het maakte hem weifelend en besluiteloos en vertroebelde z'n stemming. Aan Kalmann had hij bedenktijd gevraagd, ofschoon hij feitelijk reeds aanstonds besloten was om de propositie te aanvaarden.

Thilde echter had hij van dit alles niets geschreven. Hij had haar de prijzende recensies toegezonden en haar hartelijke gelukwenschen met 'n kort briefje beantwoord, zich verschuilend achter nog altijd overdrukke werkzaamheden. Doch, nu kwam ze zich zelf van z'n succes overtuigen, meldde ze in 'n opgewonden-verheugd schrijven, zij en tante Cato, die ook zoo graag van haar belangstelling wilde doen blijken.

Ofschoon Siegfried natuurlijk deze overkomst verwacht had, overrompelde de tijding hem nog. In stilte had hij gehoopt, dat Thilde's ongesteldheid zóó lang zou duren, dat de opvoeringen van z'n operette waren gestaakt. Doch voorloopig zou de serie vertooningen nog niet eindigen en 't leek Siegfried daarom ook vrijwel nutteloos een of ander voorwendsel te zoeken om de komst uit te stellen. Hij berustte er dus maar in en maakte plannen voor 'n ontvangst, die Thilde en tante

Sluiten