Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het conflict tusschen hun beider levensverwachtingen had hij voorzien, nüsschien gewenscht zelfs als leidend tot de breuk, die hem z'n vrijheid zou hergeven, al zag hij op tegen de pijnhjkheid ervan. Maar dat daarnaast nog iets anders mogelijk was, iets afschuwelijks voor Thildes geestesleven, hij had er eigenhjk nooit aan willen denken.

En toch bestond wel degeüjk die mogelijkheid en niet het muist door zijn meesleepende, gepassioneerde muziek.

'n Bittere tweestrijd begon. Het was, of de lieve argeloosheid van Thilde hem dwong met zich zelf en haar tot klaarheid te komen, het zweefde op z'n lippen haar alles te bekennen, haar te smeeken, te verbieden desnoods naar den schouwburg te gaan, er eerlijk voor uit te komen, dat wat daar vertoond werd, niet voor haar reine oogen en ooren, haar onbedorven kinderziel geschikt was. Nochtans onder den magischen dwang van z'n trots zweeg hij. Hij besefte, dat hij voor de beslissing stond, doch liet die lijdelijk over zich komen. Nu hij naast het blijmoedig, opgetogen-pratende meisje voortwandelde in het groot-stadsche lawaai, in 't brutale wereldleven, dat hem gegrepen had en bleef eischen, voelde hij scherper dan ooit dat hij geplaatst was tusschen twee levenshoudingen: het teruggetrokken op zelf-verdieping gerichte bestaan van den alleen z'n kunst dienénden, ernstigen werker, walgend van alles wat op uiterlijk succes was berekend, of 'n mee hollen met de groote massa geld- en roem-najagers, voor wie het doel de middelen heiligt. Maar reeds had de genot-roes hem te sterk bevangen dan dat de stem van z'n geweten hem tot 'n daad kon dwingen, die als 'n schuldbekentenis moest luiden en de toekomst, die hij zich droomde veranderen. Hij zweeg en drong als zoo vaak reeds, de

Sluiten