Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bermnering nog schrijnde. Zouden zij lotgenoten worden? Had ze gelijk met haar voorzegging en zou hij moeten bhjven de operettecomponist, die diep in z'n hart de knagende ontevredenheid en 't zelf-verwijt zou moeten meedragen, dat hij z'n gaven prostitueerde? Maar als ze lotgenoten waren, waarom zouden ze dan niet gezamelijk hun levensweg vervolgen, die toch ook waarlijk niet zonder rozen was?

Hij was zoo in gedachten verdiept geraakt, dat hij afle galanterie vergat en haar naar lucifers het zoeken.

Zij begreep z'n stilzwijgen verkeerd en op haar speurtocht achter z'n fauteuil staande, boog ze zich plotseüng naar hem over.

„Ben je er zoo kapot van, zeg, dat 't uit is met je meisje?"

Haar zachte, deelnemende stem ontroerde hem.

„Het is in ieder geval het einde van 'n lieve droom',' zei hij dof.

„Maar dan toch niet veel anders dan 'n lieve droom, vergeleken bij de stralende werkelijkheid".

„Ik zal me eenzaam voelen", volhardde hij in z'n klagende houding.

Doch nu stond ze vóór hem en met 'n hem geheel overmeesterenden blik grepen haar oogen vast in de zijne

„Speel geen comedie met je zelf, poseer niet voor je zelf, Sieg. Je weet, dat je niet eenzaam hoef te zijn. Dat jou meer hefdewacht,dandieanderejegevenkan",fluisterdezeheesch.

Hij bood geen weerstand meer. Z'n Üjk-klamme handen grepen de hare en z'n stem klonk versmoord.

, mii ' W^k willen geven, dat ik verloren

heb, Lilly?

n Juiching was het antwoord en ze nestelde zich vast tegen hem aan, hem met haar armen omklemmend, of ze hem nooit meer los wilde laten.

Sluiten