Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mokkende twiststemmingen al langer te duren, werd de verzoening minder hartelijk en oprecht. Maar Lilly bleef haar zin doordrijven tenslotte, al beloofde ze, door Siegfrieds dringende betoogen schijnbaar overtuigd, zuiniger te zullen worden en hun leefwijze te vereenvoudigen.

Ofschoon hun leven dus uiterlijk niet zoo heel veel met 't leven dat ze in Amsterdam hadden geleid, verschilde, begon voor Siegfried dit bestaan geleidelijk 'n verfijnde, psychische kwelling te worden, omdat hij hier de opwindende successen miste, die ginds de stem van z'n beter ik verdoofden. En al deze geestelijke ellende, de ontstellende bewustwording van het schijnschoone van z'n voorspoed droeg hij alleen. De eenige, aan wien hij z'n hart had kunnen uitstorten, zou van Rode geweest zijn. Want al leek diens levensopvatting van de meest luchthartige, weinig nauwgezette soort, voor z'n vrind toonde hij iets als vaderlijke bezorgdheid soms. Maar trots weerhield Siegfried zich uit te spreken en hem de dreigende in-eenstorting van z'n huwelijksgeluk te bekennen. Integendeel speelde hij juist tegenover hem het meest comedie, was in zijn bijzijn voor z'n vrouw een en al beminnelijkheid, trachtte den indruk te vestigen, dat hij 'n ideaal bestaan leidde. Wat te gemakkelijker viel, omdat Lilly wel volkomen in haar element was. De zorgen, die Siegfried drukten, gingen langs haar luchthartige, pret-lievende ziel heen. Haar eischen voor het huwelijksleven waren in overeenstemming met haar ongebonden aard: 'n juk mocht het aUerminst zijn, hun vrijheid wederzijds mocht er niet door aangerand worden. Zij kon nu eenmaal niet leven zonder'n stoet van vereerders en haar geraffineerd spel met mannen-harten wenschte ze niet te onderbreken. Siegfried mocht tevreden zijn, wanneer zij hem op haar manier trouw bleef en zij van haar kant zou hem niet lastig vallen met kinderachtige

Sluiten