Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was te pikant om ze als onderwerp van de conversatie los te laten.

Ook Siegfried had eenige weken z n vriend niet gezien, toen van Rode op 'n stralenden Septembermorgen onverwachts 'n tocht van eenige dagen door de Beiersche Alpen kwam voorstellen. Gretig ging hij er op in, al wekte de gedachte, dat hij Lilly in het bonte gezelschap van twijfelachtige vrienden en vriendinnen achter het, eenige onrust. Maar z'n vrouw was niet te bewegen mee te gaan. Voor haar had het stadsleven de grootste bekoring; wandeltoeren en klimpartijen misten voor haar alle aantrekkehjkheid. En Van Rode, hoe vol hoffelijke jovialiteit hij anders tegenover. Lilly placht te wezen, deed weinig moeite om te verbergen, hoe verheugd hij eigenlijk was over haar botte weigering.

Onder vier oogen bekende hij het Siegfried. Z-n bergtocht was 'n vlucht uit het woelige stadsleven. Het was 'n bekentenis, luchtig geuit als 'n grap. Doch Siegfried voelde, dat de stroef-schertsende lach eni het luchtige gebaar den ernst verborg, waarvoor Van Rode zich placht te schamen.

En gedurende de voetreis groeide het vermoeden bij hem tot overtuiging: Van Rode tobde over iets. Van Rode was niet meer de luchthartige, door het leven verwende optimist die zich sterk voelde door z n jeugd, z'n afkomst en z'n fortuin.

Maar dat Van Rode hem niet in 't vertrouwen nam, evenmin als Siegfried er toe kon komen om z'n hart uit te storten, bewees, hoe oppervlakkig en weinig waarachtig hun vriendschap feitelijk gebleven was. Beider trots en beider gehtrichel van levensvoldaanheid was te krachtig om voor elkander te bekennen, dat de schijn verbleken ging, dat onvoldaanheid en teleurstelling hen met n

Sluiten