Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

walg voor hun tegenwoordig bestaan begon te vervullen. En zoo bleef de gulhartige, steun-zoekende erkenning van hun misrekening en ontgoocheling achter hun hoogmoedig saamgenepen lippen, terwijl de langdurige zwijgpoozen en verstrooide antwoorden verrieden, hoe weinig hun diepst-innerlijke gepeinzen in overeenstemming waren met de sereene rust van het berglandschap. En toch waren er telkens momenten, waarop Siegfried zich zelf haast niet weerhouden kon z'n leed uit te klagen, of dat hij instinctief voelde, dat Van Rode zou spreken! Doch het gebeurde niet. Iets, dat machtiger was dan hun verlangen, leek op 't beslissende oogenblik zich tegen elke confidentie te verzetten. Nog was het vertrouwen niet gerijpt, het verleden van wufte oppervlakkigheid en cynische genotzucht belette het geloof in elkanders betere geaardheid.

Niettemin had hun dagenlang zwerven langs de eenzame bergpaden en door de eeuwig ruischende, majestueuse bossdien, in de zuivere genieting van de reine, hooge lucht en de plechtige zwijging der majesteitelijke bergreuzen hen nader tot elkander gebracht dan hun artistieke successen en losbandige, brooddronken feesten. De kentering was er in beiden, maar ze verzuimden deze eerste gelegenheid om het psychologische moment te benutten en elkander op te heffen, zooals ze het vroeger hadden gebruikt om elkaar geestelijk te verlagen.

Het vaag besef daarvan drong tot Siegfried door in n zeker gevoel van onvoldaanheid, toen zij in München teruggekeerd, aan het station van elkander afscheid namen. Het was, of hij niet alles van deze voetreis genoten had, wat er van te genieten was geweest en vreemdeenzaam voelde hij zich, terwijl hij in de tram naar z'n wonmg reed. Met 'n diepere genegenheid dan hij ooit

Sluiten