Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

manier op de hoogte gekomen van z'n godsdienstloos leven, hem daarover zou willen onderhouden. Dat dit vroeg of laat gebeuren moest, stond evenwel nog lang niet bij hem vast; het kwam er maar op aan geen achterdocht te wekken, zich te hullen in 'n zekere geheimzinnigheid. Bij den niets vermoedenden, eerlijken geestelijke leek hij daarin gemakkelijk te zullen slagen. Gemakkelijker dan hij vermocht z'n ontwaakt geweten en de oude herinneringen opnieuw in slaap te wiegen.

Nochtans op 'n dag gebeurde het gevreesde.

Hij was op 'n middag naar Dachau gegaan met het manuscript van het eerste gedeelte van z'n symfonie om het z'n vrind voor te spelen. Hij herinnerde zich den tijd niet, dat hij zoo'n diep-innerlijk voldane stemming gesmaakt had als thans, nu hij het relultaat van ingespannen arbeid en scheppingskracht droeg naar z'n hartelijk-belangstellenden vrind. En 'n beetje opgewonden-luidruchtig trad hij het sjofele vertrek van kapelaan Grabinger binnen, toen het gezicht van de partituur van z'n operette, die op tafel lag, hem ontstelde als had hij 'n ruwen stomp tegen z'n borst gekregen. Was de ontvangst minder hartelijk dan gewoonlijk en waren de rimpels in het doorgroefde voorhoofd van den geestelijke niet van 'n somberen ernst geworden? Hij meende het stellig, Siegfried. 'n Ijzige kilte omving hem, alsof de atmosfeer geladen was met vinnige vijandelijkheid; hij voelde z'n hart omnepen van 'n angst, of hij op 'n misdrijf betrapt was. Doch hij wilde niet de minste zijn en schuldbewust de verwijten van z'n vrind afwachten; hij wilde zich verdedigen nog vóór hij aangevallen werd, toonen, dat hij zich vrijgevochten had van de bekrompen burgelijke moraal, zich beroepen op de vrijheid van z'n kunstenaarschap. En amper den

Sluiten