Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

sombere wanhoop. En op-eens klonk in hem het machtig motief van het „requiescant" uit kapelaan Grabingers doodenmis, motief van smeeking en vertrouwen

in Gods barmhartigheid. Rust, rust rust Op dit

oogenblik leek het Siegfried de grootste weldaad voor

z'n gefolterde ziel het hoogst bereikbare geluk.

Bijna benijdde hij degenen, die daar lagen onder de

zerken, en den moeilijken strijd hadden volstreden

Hij benijdde en vreesde tegelijk .... En besefte, dat hij z'n geloof aan de eeuwigheid niet had kunnen dooden. Bang werd hij als 'n kind in het donker. Het geritsel van dorre blaren, die de wind langs den grond voortjoeg, 't kraken van 'n dooden tak onder z'n voet, deed z'n hart opschokken en bonzen in z'n keel. 't Geluid van z'n eigen voetstappen ontstelde hem en voorzichtig z'n weg kiezend, geruischloos sloop hij terug, z'n blik strak gericht op de verlichte vensters van het kerkgebouw, die als reusachtige transparanten gloeiden in het avondduister, 'n Oogenblik dacht hij er over de kerk binnen te gaan in verlangen naar licht en vooral naar de nabijheid van menschen. Maar in het portaal aarzelde hij. 'n Dof gegons van stemmen, die den rozenkrans baden, zoemde op hem aan. Hij vreesde stoornis te geven en de aandacht te trekken door z'n late binnenkomen en besluiteloos bleef hij dralen. Toen hield het bidden op en de machtige stem van het orgel zette in. 'n Rilling van ontroering sidderde langs Siegfrieds rug.

'n Koor van knapen en mannen zong. Het was als 'n gezang uit verre gelukkige tijden. Het was zijn „Ave Verum", dat hij in Regensburg had gecomponeerd en z'n vriend Grabinger in vriendschap had opgedragen. Als verlamd moest hij zich steunen aan den muur. Het leek 'n droom. Alles leek 'n droom, z'n hier zijn, z'n

Sluiten