Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zich wijs dat hem dat tamelijk onverschillig liet. Maar sinds 'n gedienstige kennis hem ingefluisterd had, dat 'n luitenant van de uhlanen, 'n baron Zus zu Zoo, Lilly bizondere attenties bewees, onderkende hij in de velerlei kwellingen, die z'n diepst innerlijk zieleleven folterde, de marteling der jaloezie.

Op 'n ochtend, dat het werk weer niet vlotte, Lilly na 'n gewone kibbelpartij van de ontbijttafel was weggeloopen en de deur uitgegaan — zonder Siegfried te zeggen waarheen — kwam onverwacht van Rode opdagen. Siegfried wist niets van z'n terugkeer in Munchen. Hij vermoedde hem nog steeds op een of anderen zwerftocht, waaraan z'n vagebonden-natuur behoefte scheen te hebben. Doch bij z'n binnentreden al zag Siegfried, dat de verandering, waarvan hij het begin tijdens hun voetreis reeds in z'n vrind bespeurd had, nu volkomen was. Het leek, of Otto van Rode in de paar maanden van afwezigheid veel ouder, ernstiger in ieder geval was geworden. Het overmoedig-bewegelijke, drukke, spottende was weg. En vooral trof Siegfried in z'n blikken 'n rust en 'n klaarheid, die hij er vroeger nooit gevonden had. De vreemde gloed, die er eertijds brandde, als de weerschijn van 'n in passies verteerde ziel, leek uitgedoofd. En na de eerste begroeting met de gewone belangstellingsfrasen kon Siegfried, eigen bekommering vergetend, z'n nieuwsgierigheid dan ook niet langer bedwingen.

„Vertel 'ns amice?" vroeg hij brutaal op den man af, „wat is er eigenlijk met jou gebeurd?"

Hij had zich voor z'n vrind, die de pianokruk voor hef had genomen, op den divan neergeworpen en keek hem strak onderzoekend aan.

'n Glimlach gleed over van Rode's gezicht en ook

Sluiten