Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

manier toch niets meer maken kon. radicaal moest veranderen, dat ik tenminste geestelijk haar zou kunnen naderen, wanneer ik terugkeerde tot het geloof, waarvan ik de grootheid en de rijkdom nooit gekend had eigenlijk. Toen ben ik naar Beuron gegaan. Hoe 't mogelijk geweest is, dat ik jaren in Beieren heb kunnen doorbrengen en 't land in alle richtingen heb doorkruist zonder dat beroemde klooster te bezoeken... misschien is het wel 'n toeleg van de duivel geweest. En als dat zoo is, dan heeft ie gelijk gehad. Maar ten slotte was de goeie God toch de sterkste en toen ik er eenmaal was, wilde ik er met meer vandaan. Want in dat oord van diepe vroomheid en geesteshoogheid heb ik eindelijk de weg naar de ware vrede gevonden. Op 't oogenblik Hjkt me niets zoo begeerenswaard als de monnikspij en de stille cel. Daar te mogen bidden en werken en 't gewoel van

de wereld buiten te sluiten als Thomas a Kempis zegt. "

Van Rode had z'n hoofd opgeheven, er was iets geestdriftigs gekomen in z'n blik en z'n armen strekten zich als in verlangen. Doch Siegfried zat ineengedoken met afgewend gelaat Hij kon het gezicht van z'n vrind, stralend van innerlijken vrede en geluk niet aanzien. En toch voelde hij, dat hij maar een enkelen stap hoefde te doen om dezelfde overwinning te behalen. De handen in de zakken töt vuisten gebald, zoodat de nagels drongen in z'n vleesch, staarde hij wezenloos naar het gewoel in de straat beneden hem. En het deed hem plotseling aan als 'n zinnelooze jacht, ab 'n gedraaf naar 'n onmogelijk doel, als 'n parade vol eigenwaan en schijn-vereering, waaraan hij zelf had deelgenomen en waarbij hij, gelukkiger dan de meesten, iets bereikt had van wat hij zich zelf had voorgespiegeld. Om ten laatste te beseffen, dat hij armer was dan ooit tevoren.

Sluiten