Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

neer hij terugdacht aan de weinige gelukkige jaren in z'n geboortestad, de snel vervluchtigde jaren van liefdegeluk met Thilde, dan was het waarlijk, of hij het paradijs was ontvlucht om zich te storten in 'n chaos, die hem verbijsterde, in 'n maalstroom, die hem omlaag trok. Maar nu, nu voorvoelde hij al de zaligheid van weer vasten grond onder de voeten te hebben en zich te kunnen bevrijden van alles wat de innerlijke harmonie verstoorde om dan in vrede met God te kunnen arbeiden en naar zwakke krachten goed te maken, wat hij aan zoovelen had misdreven.

Extatisch had nu ook Siegfried zich uitgesproken. Wonder-hcht voelde hij z'n denken bevrijd van den verpletterenden last, waaronder hij de laatste maand tot wanhoop toe gezwoegd had. De overwinning was behaald, onvoorzien plotseling en onverhoopt en tenslotte gemakkelijk. En gemakkelijk ook leken de laatste moeilijkheden nu te overwinnen, schoon hij scherpe tegenkanting van Lilly verwachtte. Doch had hij in van Rode niet 'n bondgenoot van zeldzame ervaring en feilloozen tact, die de vrouwe-ziel kende en wiens trotsche bewering, akijd geweest was: dat de vrouw is wat de man van haar maakt?

Zonder eenige terughouding vertelde hij daarom ook van Rode van het failliet van z'n huwelijk, van z'n verwarde financien en hij bekende openhartig, dat hij op van Rode steunen wilde om ervan te redden wat nog te redden viel.

En zoo kwamen zij er toe hun plannen voor de toekomst al reeds te bespreken. Voor van Rode stonden die vast.

Hij trok zich uit de wereld terug om zich op te laten nemen in de Benecbctijnerorde. Z'n geestelijke raadsman

Sluiten