Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

willend vergeten, schreef hij met groote hartelijkheid en de toon van z'n brieven Werd als van 'n jong verloofde, wiens toekomstidealen nog ongerept zijn door de altijd ontluisterende levenswerkelijkheid. Haar antwoorden waren kort en vluchtig — ze had het o zoo druk met allerlei, dat ze niet noemde — gingen op z'n liefdesontboezemingen maar weinig in en met, zij het dan ook geestigen spot, behandelden ze z'n vroomheids- en degelijkheidsbevliegingen. Doch in z'n optimisme, gevolg van z'n diep-innerlijk blije stemming, nu hij zich verzoend wist met God en gesteund door z'n twee gelijkgezinde, oprechte vrinden, verontrustte hem haar koelheid weinig. Hij geloofde de moeilijke taak van Lilly's bekeering, al zou daar misschien 'n eindeloos geduld voor noodig zijn, wel aan te kunnen, nu hij zich zelf overwonnen en hervonden had. Zóó groot leek hem de rijkdom van z'n zielevrede, dat hij meende daarmee op den duur Lilly tot de overtuiging te zullen brengen, dat het eenige ware geluk wortelde in 's menschen vriendschap met God en de eenige voldoening als kunstenaar lag in het streven naar het hoogste.

De eerste schaduw over z'n blijmoedige, vertrouwvólle stemming viel door het vertrek van Van Rode, die met spoed de zaken had afgewikkeld, welke hem in München hadden gehouden.

Het was 'n avond zwaar van weemoed voor Siegfried, de laatste, dien ze zamen doorbrachten op kapelaan <3rabingers kamers. De vreugde, waarmee Van Rode over zijn toekomst sprak, vervulde hem met stille droefheid en verheimlijkte jaloezie.

Hoeveel moeilijkheden wachtten hem nog, gebonden als hij was aan 'n vrouw als Lilly, terwijl de anderen praatten met de rustige verzekerdheid van menschen, die met de wereldsche beslommeringen hebben afgedaan

15

Sluiten