Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en hun oog slechts gericht houden op hun hoogere bestemming. En de gedachte, dat hij in de komende moeilijkheden, Van Rode's ervaren steun zou missen, beklemde hem als voorvoelde hij 'n ramp. Als hij 't had durven doen, had hij Van Rode verzocht, met 'n beroep op hun vriendschap, z'n vertrek nog eenigen tijd uit te stellen, doch het verlangen, dat de ander openhartig uitsprak om zoo gauw mogelijk, zonder noodeloos uitstel z'n roeping te volgen, weerhield hem uit vrees egoistisch te schijnen. Hadden zijn aangelegenheden Van Rode al niet langer dan hij verwacht had in München gehouden? Voor de droevigste verwikkeling, die hem, Siegfried, nog aan het vroegere, verafschuwde leven bond, mocht hij op Van Rode's hulp geen beroep meer doen. Trouwens, bedacht hij, het was de groote vraag, of Lilly 'n inmenging in hun huwelijksaangelegenheden, zij het ook zijdelings, zou dulden.

Hoe openhartig hij zich anders ook tegen z'n vrienden uitte, angstvallig verzweeg Siegfried dus wat hem dezen laatsten avond versomberde. Integendeel trachtte hij zich op te werken tot hun beider geestesgesteltenis en als zij, praatte hij over wat hij van de toekomst hoopte en niet wat hij met zoo angstige beklemming vreesde.

Het afscheid ten slotte was kort, maar hartelijk en mannelijk, 'n Afscheid van menschen, die het leven kennen en doelbewust verder gaan. 'n Korte voelbare ontroering, zich uitend ook in 'n even trillen der lippen en 'n weemoedigen glans in de blikken, die elkander grepen, toen de handen voor het laatst gedrukt werden. Doch dankbaarheid ook, omdat de vrinden elkander zóó verlieten.

Maar toen Siegfried van het station naar huis wandelde, met het sympathieke gezicht van Van Rode steeds voor z'n geest, voelde hij zich zoo diep ellendig van

Sluiten