Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

elkander te gaan, eer dat elkander niet begrijpen tot allerlei afschuwelijke wanverhoudingen aanleiding gaf.

Tevergeefs had Siegfried gepoogd om haar met zacht vermaan te kalmeeren. Onder haar grievendste uitlatingen had hij zich beheerscht. Niet als vroeger had hij drift tegenover drift gesteld. Doch z'n rustige ernst had niet den minsten invloed. Niets verstond ze van z'n bedarende woorden, die hij remmend in de jacht van haar wilde redeneering wierp.

Machteloos, diep geschokt, met 'n gevoel van wanhoop aan z'n te zware taak, het hij haar uitrazen. Doch toen zij daarop in de gebruikelijke huilbui losbarstte, ging hij zachtjes naar haar toe, legde z'n handen troostend op haar schokkende schouders, boog zich naar haar over. Of z'n aanraking echter haar 'n felle, stekende pijn veroorzaakte, vloog ze overeind van den divan.

„Ga weg, raak me niet aan, raak me niet aan", gilde ze in dol-driftige woede, met trillende neusvleugels, de donkere oogen puilend uit de kassen, de kleine, beringde handen krampachtig tot vuisten gebald. „Ik walg van je, ik walg van je liefheden.... ik haat je. — o, als je besefte, hoe ik je haat ik zou je in je schijnheilig gezicht kunnen spuwen.... ik zou.... ik zou

Haar gelaat, bloed-beloopen, verwilderde als dat van 'n furie, haar soepel lichaam boog zich als tot 'n aanval, ze gilde haar smaadwoorden uit als 'n bezetene. En plots greep haar hand 'n bronzen statuet, hief het omhoog. Maar Siegfried was haar vóór. Z'n sterke greep omknelde haar polsen, zoodat ze het zware beeldje moest laten vallen. Toen stiet hij haar van zich af in 'n niet te bedwingen gevoel van afschuw. Ze wankelde, maar herstelde zich onmiddellijk.

'n Oogenblik nog stonden ze sprakeloos tegenover

Sluiten