Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

duisterder dan ooit. Nochtans, Gods wegen waren wonderbaar, wanhopen mocht hij daarom niet. Hij was, in z'n geluk den vrede hervonden te hebben, aanvankelijk te optimistisch geweest. Volharden zou hij met eindeloos geduld. En bidden en werken om z'n verheven doel te bereiken....

In Lilly's kamer was het rustig geworden. Zooals gewoonlijk na 'n driftuitbarsting, zou ze zich wel om te kalmeeren op bed hebben geworpen, om de eerste uren niet te verschijnen.

De stilte, die nu ontstaan was, werd Siegfried echter 'n beklemming. Het was of de bloemen 'n gif tig en, verstikkenden geur verspreidden en de overblijfselen van hun feestelijken maaltijd op tafel stonden er als 'n bijtende hoon van z'n goede bedoelingen. Hij hield het op z'n kamer niet langer uit» Hij verlangde naar de prikkelende,verfrisschende, wintersche buitenlucht, die de woeling van z'n smartelijke gedachten zou bedaren. En zonder bepaald doel ging hij de stad in, om ten slotte te belanden in den „englischenGarten", waarin hij rond bleef dwalen tot het avondlijk duister Wauw-zwart over de aarde stond.

Toen hij eindelijk, lichamelijk vermoeid maar geestelijk eenigszins bemoedigd en verfrischt, thuis kwam, was het eerste, dat z'n opmerkzaamheid trof, 'n brief, die op z'n schrijftafel lag. 'n Brief van .Lilly. Uit de verte zag hij het reeds aan de kleur van de enveloppe en den grooten letter van haar schrift. Het voorgevoel van iets ernstigs deed hem met bevende vingers de enveloppe openscheuren.

En toen lazen z'n ontstelde oogen, wat hij dien middag met ontstelde ziel had moeten hooren. Het was 'n brief vol heftige verwijten over z'n kleinzieligheid, z'n tyrannie, z'n egoisme, z'n duffe Hollandsche klein-

Sluiten