Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

burgerlijkheid. Ze verkoos niet haar leven door hem te laten bederven, ze was z'n eeuwige bedilzucht moe. Te laat begreep ze, dat ze zich in hem had vergist. Maar ze had ook niet kunnen verwachten, dat 'n groot artiest en 'n klein menschje in één en denzelfden persoon vereenigd zouden zijn. Ze achtte het daarom de beste oplossing, deze vergissing niet te bestendigen. Krachtens haar recht op levensgeluk eischte ze haar vrijheid terug, zooals zij hem de zijne teruggaf. Niets zou haar bewegen bij hem terug te komen. Als hij dezen brief zou vinden had ze München verlaten. De behartiging van haar belangen had ze gesteld in handen van haar rechtskundigen raadsman Mr. Ziegler, Amalienstrasse ....

Als verdoofd door 'n slag, die hem in 't volle gelaat was toegebracht, stond Siegfried 'n tijdlang wezenloos tegen de tafel geleund, toen hij den brief ten einde had gelezen, 'n Floers daalde voor z'n oogen, 'n ijle leegte vloeide in z'n hersens en in 'n duizeling moest hij zich aan 'n stoel vastgrijpen om niet te vallen. En daarna, zonder eigenlijk precies te weten, wat hij deed, strompelde hij naar Lilly's kamer in 'n vage hoop, dat deze brief 'n soort boosaardige grap was, of dat zij, op 't laatste moment tot inkeer gekomen, aan haar voornemen geen gevolg had gegeven en zich nu verstopt had Doch toen hij de slaapkamer binnentrad, werd de waarheid hem als toegeschreeuwd door de chaotische wanorde, die er heerschte; kasten waren leeggehaald, étuis lagen geledigd op den grond, kleedingstukken slierden over meubelen. Als bij 'n paniekachtige vlucht leek het waardevolste in der haast meegenomen en de rest achteloos weggesmeten.

Overmand door dit onverwachte, grievende einde, Het Siegfried zich op 'n stoel neerzinken, kromp in-een onder

Sluiten