Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat hij tegenover Lilly Schönberg noch schuld noch verplichtingen meer had. Maar met halsstarrigheid hield Siegfried aan dat verleden vast. Het was voor hem 'n vreemde, smartelijke wellust geworden dagelijks te overwegen, welk geluk hij door Thiides dood had verloren. De laatste dagen van hun samenzijn hadden z'n blik op haar karakter verdiept en hem onthuld den reinen, onbaatzuchtigen aard van ffaar inborst. Hij had dat wel altijd geweten, maar in overmoed en onervarenheid nooit op de juiste waarde geschad. Gelouterd door smart en in 't aangezicht van den dood had hij den ganschen rijkdom van Thiides hart gepeild. En nu was zij voor hem het engelachtige wezen geworden, over wier gemis hij niet getroost wilde zijn. Hij was 'n eenzame geworden, niet krachtens z'n aanleg, maar omdat hij zich over wilde geven aan de sombere meditatie van z'n verdriet en z'n eenzaamheid, die voor hem 'n onuitputtelijke bron waren geworden voor z'n diep-weemoedige composities en 'n gestage prikkel tot arbeiden. Thilde had hem haar klein vermogen vermaakt. Teruggetrokken van de wereld in 'n oud landhuis met 'n grooten tuin, en in de onmiddellijke nabijheid van z'n vrind Grabinger was hij nu, van niemand en niets afhankelijk, in staat alleen te leven voor z'n kunst.

Het gaf hem 'n stil weemoedig geluk. Maar nooit Véffiet hem de gedachte, hoeveel gaver en intenser dit rustige geluk geweest zou zijn, wanneer hij Thilde in z'n nabijheid had mogen houden, wanneer ze het stille huis verlevendigd had met haar lieve, kinderlijke vroolijkheid en de bekoring van den tuin verhoogd door haar zonnige verschijning.

Dergelijke gedachten en beelden verheten hem nooit, zij waren hem smartelijk lief geworden en in z'n

Sluiten