Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tot 'n openbaring van andere gelukkige mogelijkheden geworden. Tot nu toe had hij München bijna gemeden. Alleen bij gewichtige musicale gebeurtenissen kwam hij uit Dachau over, en hoe gaarne en gastvrij hij z'n weinige vrinden bij zich ontving, z'n bezoeken aan hen waren maar vluchtig en terloops. Het was 'n schuwheid of bescheidenheid, die men ontzag sinds elke uitnoodiging beantwoord werd met duizend verontschuldigingen en uitvluchten, die het afslaan aannemelijk moesten maken. Doch nu was hij tot 'n langer verblijf in München verplicht, moest hij wel 'n keuze doen uit de hem van verschillende zijden met groote hartelijkheid geboden gastvrijheid. Gekozen had hij het huis van Frank Bögner, voor wien hij 'n bijna kinderlijke vereering had. Iets van den naïven godsdienstzin der Middeleeuwers leefde voort in dezen man en z'n kunst. Bij kapelaan Grabinger had Siegfried hem leeren kennen en van stonde af aan had hij 'n warme sympathie gevoeld voor den robusten man met z'n grijzen apostelbaard, z'n trouwhartigen blik en weeke ziel. Maar z'n bewuste teruggetrokkenheid was de oorzaak, dat hij met het talrijke gezin van Bögner slechts terloops kennis had gemaakt.

Doch nu had hij dan het huwelijksgeluk van den beeldhouwer van nabij mogen aanschouwen en was hij onder de bekoring geraakt der lieve huiselijkheid, waarmee de zorgzame moeder heel de woning vulde.

Het stemde zoo volkomen overeen met hetgeen z*n droomen hem voortooverden, indien Thilde z'n stille huis met haar lieve, zorgende aanwezigheid gelukkig zou hebben gemaakt, en nu eigenlijk voor het eerst besefte bij, wat hij miste in de schrijnende hopeloosheid dier droomen, wanneer hij zich aan 't verleden bleef vastklampen. Voortstappend naast Bögner wiens groote stappen hij met

Sluiten