Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

moeite kon bijhouden, liep hij dit te bepeinzen en hij ontveinsde zich niet, dat 'n heftalhge meisjesfiguur hem tot zulke overwegingen inspireerde. Olga Bögner, de oudste dochter van z'n vrind, die z'n tafeldame was geweest, had — hij bekende het zich zelf — 'n diepen indruk op hem gemaakt. Het was, of haar innemende, heldere stem iets in hem wakker had geroepen, haar warme blik iets in hem ontdooid, dat al jaren in z'n zieleleven verdoofd en verstijfd was geweest.

Ging de dochter deelen in de warme genegenheid, die hij voor den.vader koesterde? Voorloopig wilde hij deze verklaring als de makkelijkst aannemelijke aanvaarden voor het gevoel, dat z'n, innerlijk verhelderde. En in ieder geval maakte het feit, dat hij haar aanstonds onder de koristen zou weerzien, hem bizonder gelukkig. Dat vooruitzicht deed hem zelfs zonder protest z'n gang regelen naar de zeven-mijlstappen van den langbeenigen vader.

Zij hadden nu het Concertgebouw bereikt, maar vóór ze er binnen gingen wees Bögner op 'n aantal portretten, die bij den ingang in 'n gleizen kastje geëxposeerd waren, portretten van artisten, die optraden in het cabaret, dat in 'n benedenzaaltje van de Tonhalle gehouden werd. Aan tafel hadden ze 't over dit cabaret gehad, Bögner met ingehouden verontwaardiging over het gehalte der voordrachten, die daar werden gehouden. Nu, met 'n minachtend gebaar wees bij Siegfried het portret van den artistieken leider, 'n verloopen Freiherr, die 'n slechte reputatie genoot om z'n spotliedjes en liederlijke schimpscheuten op alles wat moraliteit en godsdienst betrof. Doch Siegfried zag niet dien grijnzenden satyrkop ; 'n ander portret greep onmiddeUijk z'n blik en als bij de ontdekking van iets vreeselijks voelde hij 'n oogenblik z'n

17*

Sluiten