Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in ademlooze stilte de toehoorders, die tot de slotrepetitie waren toegelaten. Hij streek de hand over het voorhoofd als om 'n boos visioen te bezweren, toen met sterken blik overzag hij de schare vóór zich. En daar ontdekte hij onder de sopranen op een der voorste plaatsen Olga Bögner, jong, stralend, hem toeknikkend met 'n glimlach van verstandhouding. Als was z'n verleden aan 't jonge, onschuldige meisje geopenbaard, ontweek hij schuwig haar glanzende oogen en z'n hand beefde, toen hij den dirigeerstok greep. Doch daarop, alsof de tik, die hij op den muziek-lessenaar gaf hem zelf met de anderen electriseerde, voelde hij plots 'n gansch andere spanning z'n spieren en zenuwen doortrillen en toen de violen en harpen de inleiding inzetten, week de droeve werkelijkheid al verder en verder en ontbloeide voor hem 'n wereld van klanken, de wereld van zijn schepping. En het werd 'n bidden van z'n ziel, 'n opgaan in de hoogere regionen van bovenaardsche gelukzaligheid.

„Wie, o Heer, geeft mij, dat ik u alleen vinde, dat ik u mijn hart geheel opene en u geniete, zooals mijn ziel begeert" .... zong met ingetogen verlangen de tenor en het was Siegfried, of z'n eigen ziel het uitzong. Heel dat machtige koor en orkest werd hem 'n grootsch instrument, dat hij bespeelde om te verklanken wat in hem smeekte en juichte in 'n drang naar het Goddelijke Licht

Maar nu verrtrischte het slot-accoord. Uitgeput legde hij den dirigeerstok neer, Stapte van de verhooging af.

Het was hem, of plofte hij weer opeens neer in de afschuwelijke realiteit. Met 'n daemonischen grijns rees de verschrikking van Lilly's beeld opnieuw voor z'n geestesoog, dat gefascineerd er op staren bleef. Verward, afwezig nam hij de huldiging in ontvangst van het publiek, dat

Sluiten