Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

merkbaar onder den indruk was van de religieuse stemming van z'n werk en door geen applaus die stemming verbreken wilde, de hartelijke handdrukken van z'n vrinden, die hem ontroerd, opgetogen gelukwenschten, 'n schitterend succes beloofden op den avond der uitvoering.

Het vermocht alles niet het schrikbeeld te verjagen, dat z'n hart als met doodskou omijsde. Het was of hij plotseling voor 'n daad gesteld werd, die hij niet kon volbrengen en die hem wanhopig dreigde te maken. Lilly was hier. Lilly was onder z'n bereik en als al z'n bidden en wenschen voor haar behoud geen zinledige frasen waren, moest hij thans ingrijpen. Maar hoe, maar wat moest hij doen in 's hemels naam? Het duizelde hem, hij wankelde onder den verstikkenden last, dien hij op zich geladen voelde. Vóór alles verlangde hij nu naar de eenzaamheid. Alleen te zijn met z'n gedachten, dit uit te mogen vechten met zich zelf, ongestoord en onbespied was het eenige, wat hij begeerde. En bruusk nam hij afscheid, van de hem omringende vrinden, voorgevend met den laatsten trein nog naar Dachau terug te willen. De protesten van de Bögners, die er op gerekend hadden, dat hij bij hen' logeeren zou, baatten niets. Hij vond uitvluchten, die niet al te onaannemelijk klonken. En ten slotte liet men, z'n bekende, zonderlinge eenzelvigheid respecteerend, hem met 'n inderhaast ontboden auto vertrekken, daar de tijd drong.

Maar aan het station gekomen wachtte Siegfried in de vestibule, totdat de auto weer weggereden was en toen, diep gedoken in den opgezetten jaskraag, den hoed ver over het hoofd gedrukt, begaf hij zich opnieuw stadwaarts. Langs de huizengevels sloop hij terug naar de Tonhalle, waarvan de electrische booglampen met hun bleek, zinderend licht, als twee uitpuilende oogen

Sluiten